25/10/09 Radikalİki
[link]

Şehir kimin?

“Şehir hayatı kafa karıştırıcıdır. Her insanın yaşadığı şehri algılayışı farklıdır.”diyor İFSAK (İstanbul Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği)3.Genç Fotoğrafçılar Festivali çağrı metninde. Yetmiyor, “Şehir hayatına tanıklık eden fotoğraflarınızı bekliyoruz.” diye de nasıl da tam kendimizi işaret eden cümlelerle yanı sönen bir hale getiriyorlar bu durumu.

Dosyalar hazırlanıyor o halde, İFSAK sekretaryasının yolu tutuluyor. Ardından başlanıyor beklenmeye, heyecanla! Bir fotoğraf öğrencisi için hayli iyi bir yol bu üstelik, görünürde... Ve nihayet çağrı metninde yer alan tarihe doğru yaklaşılıyor, birkaç gün kalıyor hatta artık festivalin açılışına! Yok, ses seda yok. Ancak bu, birilerinin hem seçici kurul(!)da bulunup hem de katılımcı listesinde bulunması kadar ironik görünmüyor, zira daha vahimi var; etkinliğin gitgide “Sen, ben bizim oğlan.” kıvamında olacağı yönündeki hislerim kuvvetleniyor. Ve liste açıklandığında bu yüzden hiç de şaşırmıyorum. “Genç fotoğrafçılar”dan, “şehir”den, “farklılık”tan bahseden ve üstelik bu yıl 50. yılını kutlayan bir kurumun bununla başlayan hayal kırıklığı zinciri fotoğraf olgusunu en içinde yaşayanlarda fena halde yara bırakacak gibi görünüyor.

Uzun süredir belli bir tema ve kavramlar ışığında fotoğrafladığım bir gece kulübü hakkındaki dosyam için “Fotoğraflarınız kamusal alanda sergilenmek için sakıncalı.” açıklamasının yapılı şahsımın sorularının geçiştirilmesi ise tüm bunları yıkı yeni bir boyuta taşıyor hislerimi. Hiç istemesek de, kamusal alanlarda çeşitli kısıtlamalarla karşılaşılabilir aynen Fotoğraf Akademisi Belgesel Fotoğraf Seminerleri katılımcılarının 6. Uludağ Üniversitesi Fotoğraf Amatörleri Topluluğu (UFAT) Fotoğraf Günleri kapsamında açtıkları 8 Mart Kadınlar Günü ve Yerel Seçimler temalı belgesel fotoğraf sergisine, jandarma görevlilerince müdahale edilmesi gibi... Ancak durumu birinci ağızdan öğrenmeliyim deyip yürütme komitesinden Serkan İlgün’le görüşüyorum. Bana o festivalde neden yer almayacağımı sıraladıkça İFSAK adı da zihnimde başka sulara doğru yelken açıyor. Uzun tartışmalar sonucunda fotoğraflarımın ne festival için ayrılan mekan sahiplerini ikna ederek sergilenebileceğine, ne de fotoğraflarımda gördükleri insanların ve tanıdıklarının durumdan rahatsız olup olmayacaklarına karar veremeyip beni eleme yoluna gittiklerini üzülerek belirtiyor. Engel olamadığım bir gülme alıyor beni, üzümü, bağı, bahçeyi dert eden, hakkında yargılar yürüten ancak bu konu üzerinde en çok kafa yormuş, emek vermiş olan bağcıya danışmayı akıl edemeyen yürütme komitesi… Yetmiyor yaşadığım şok, İFSAK Yönetim Kurulu Başkanı Tanju Akleman’ın hakkımda söylediklerinden biraz bahsederek aynı konuşmada geçen “Yeni bir Erdal Kınacı vakası olsun istemeyiz.” cümlesini aktarıyor İlgün ve beynimden vurulmuşa dönüyorum böylesi bir kıyas karşısında! Beynimde yankılanıyor İlgün’e verdiğim yanıt “Benim fotoğraflarımda ne fotomontaj var ne de fotoğraflarının çekilmesinden rahatsızlık duyan birileri...” Bir bir kareler geçiyor gözümün önünden, nasıl da mutlu olduklarını biliyorum o gece kulübünde fotoğraflarını çektiğim insanların o kareleri görünce, birbirlerine yolladıklarını bu fotoğrafları, daha özel çekimler için ricada bulunduklarını, pek çoğuyla artık arkadaş olduğumu... Bu sırada artık sesi çok uzaklardan gelen Serkan İlgün’ün “Aslında, izin konusu sorun değilse, sorumluluğu aldınızsa sizin için bir kez daha zorlayabiliriz kimi mekanları.” konulu imtiyaz iması yıkıyor beni, daha da çiziliyor altı içerde olan bitene dair merak ettiklerimin. Ben orada bir problem çözmek, bir şeyleri anlamak, süregelen eleştirdiğim tavrı, (hani şu estetize edilmiş şehir/insan/fotoğraf algısını bu kez yıkar sandığımız o çok sesli kuruma güvenim bir kez daha sarsılıyor, olanları anlamaya, anlatmaya çalışırken böyle bir cümle duymak daha da yaralıyor kanatlarımı.

Şeffaflıklarına dair, eşitçiliklerine dair, gençlere desteklerine dair, eleştirdiğimiz durumlara benzer bakışlarına dair büyük cümlelerinin nasıl da yerle yeksan olduğunu görü yıkılıyorum en kötüsü ve kendi gerçekliğime dönüyorum, sakıncalı insanların şehrine…